administrator | July 14, 2009
Εδώ μπορείτε να διαβάσετε μέρος από το βιβλίο ‘74 υπό σκιάν’. Το δείχνουμε σαν παράδειγμα του τι μπορεί να γίνει στο Διαδίκτυο με τα βιβλία μας. Δεν χρειάζεται να τα εκτυπώνουμε πλέον.
Για ν’ αλλάζετε σελίδα πατάτε το βελάκι >> ή << στο κάτω μέρος του βίντεο ή πιάνετε με το δείκτη του ποντικιού την κάτω άκρη [...]
dimitris | August 10, 2009
Είμαι αρκετά μεγάλος πια
για να κρίνω τ’ άκριτα,
αυτά που μόνο μια παιδική αθωότητα
μπορεί να ξεδιαλύνει
στο βάθος ενός αληθινού ονείρου
έτσι που τα ελαφροπατήματα
του κάθε στρατοκόπου
να τον οδηγούν σχεδόν ανεπαίσθητα
στις έρημες αποβάθρες
που μοιάζουν με χιονισμένα χωράφια
γκρίζους χειμώνες
και λούνα παρκ απ’ τη μνήμη μας
στις παλιές γειτονιές
τα πολύχρωμα καλοκαίρια
είμαι αρκετά μεγάλος πια
για να θυμάμαι τα οράματα
μα προσπαθώ να πιαστώ
απ’ [...]
erma | December 7, 2009
(c) Έρμα Βασιλείου
Έκλαψα τόσο για τον Πόντο
που έχω πια χάσει την ακρίβεια των ημερών
σχημάτισα ένα σύννεφο, με σωρώννει
στην ομίχλη
με διακονεύει στα γύρω περίχωρα
τη νύχτα
με το μισθό μιας θλίψης ανάβω ένα-ένα τα φώτα
στο πάλκο της αγχόνης
να υποδυθώ μιαν απλή
βουβή γυναίκα
που δεν θα παίξει άλλο συναίσθημα
…δεν θα παίξει με άλλο συναίσθημα
όλα ξεπεράστηκαν, πολεμιούνται
sofia | August 27, 2009
Once upon a time…
Μια φορά κι έναν καιρό, όχι πολύ παλιά,
γιά περισσότερο από τέσσερα εκατóχρονα,
δυναστείες Οθωμανών Σουλτάνων
βασίλευαν σαν βαριά σύννεφα,
διώχνοντας τη λιακάδα από τους Ουρανούς.
Ο τρόμος γέμιζε τον κάποτε ελεύθερο αέρα της:
oι βράχοι της πονούσαν, οι θάλασσές της έκλαιγαν,
τα πουλιά της έκρωζαν θρηνητικά,
τα λουλούδια της μαραίνονταν, ο λαός της υπέφερε—
erma | August 17, 2009
Ήθελα να είμαι
το μολύβι
στην άκρη μιας κλωστής
ή το χαρτί
στην άκρη της κλωστής
να μπορώ να βρω τον εαυτό μιας λύτρωσης
και υπέρ χιόνας να λευκανθώ
από κάθε λεκέ
σε μέρες μεγάλης καταιγίδας
μέσα από φωτεινή ακινησία
ή σκοτεινή κίνηση
στην κάμαρα μιας κάμερας
να αιωρούμαι
από ένα εκκρεμές που τρέμει
να μην κάνει λάθος
δεν προφταίνει τις ώρες
απομακρύνθηκα σαφώς
από τις ηχητικές μόνο μορφές
του πρωτότυπου…
χωρίς στήριγμα
θέλω να [...]
dimitris | October 5, 2009
Όλοι γυμνοί ξεπροβάλουν
Οι πρόγονοι κι οι επίγονοι
Σε δάσος πευκοβελόνων καρτερούν
Τα κεφάλια τους παράταιρα
Σαν εχθροί
Που επιβουλεύονται
Την όποια χώρα
Προσπαθούν να ντυθούν στα λευκά
Αλλά μόλις που προλαβαίνουν
Να καμωθούν τους αθώους
Τα επιχειρήματα εξαντλούνται
Και μένουν ολόγυμνοι
Χωρίς κριτική
Gabriel | February 4, 2010
Κάθε δάκρυ του γέρου που πέφτει,
ένα μπλε τριαντάφυλλο ανοίγει,
κάθε του ροδοπέταλο ένας καθρέφτης,
π’ αντανακλά μια ναυτική ιστορία.
Σκύβει ο γέρος να μαζέψει δάκρυα
με αρώματα της νιότης ποτισμένα,
φουρτούνες, αγάπες, αναμνήσεις,
σε ροδοπέταλα τυλιγμένα.
dimitris | August 7, 2009
Αποστάγματα σοφίας
αναβλύζουν απ’ τη ζωή
όπως ο μούστος των σταφυλιών
ξεχύνεται στα πατητήρια
της καθημερινότητάς μας.
Ανεπαίσθητα αποστάγματα
που θα γίνουν χείμαρροι,
καταιγίδες αγάπης
σε αέναη πάλη
με μια πόρνη σχέση,
κουρελιασμένη,
έτσι που το είναι μας
να μη φείδεται
κόπου και χρόνου
να υπερβεί τις όποιες ροές
της ξεκληρισμένης ζήσης
της πλύστρας μάνας,
της δούλας κόρης…
έτσι που να ξαμοληθούν
τ’ άγρια πάθη στρόβιλοι
κι οι απωθημένες επιθυμίες
οίστροι από μικρές τραγωδίες,
να γίνονται ένα [...]
spyros | November 12, 2009
Ξεμπλέκω
με τα χέρια μου
την καταχνιά από το πρόσωπό μου
και γέμισε το σώμα μου αίμα
από τις πηχτές ανάσες
των πόλεων
Πέφτω ανάσκελα στη γη
κι ακούω το παράπονο τής
μολυσμένης μήτρας της από
τα χέρια των παιδιών της
Κι όπως κοιτάζω τον ουρανό
βλέπω καλικάτζαρους
να τρυπάνε με αιχμηρά δόρατα
το σώμα του κρεμασμένου ήλιου
dimitris | December 12, 2009
Ζούμε με κοινότυπους αφορισμούς / We live with common aphorisms
Τα φαντάσματά μας επανέρχονται απρόσκλητα / Our ghosts are coming uninvited
Το σαρκίο μας περιέχει μια περιορισμένη λογική / Our flesh contains a limited logic
Περιφέρει την εκκωφαντική του ασημαντότητα / Carries around its deafening insignificance
Δεν εξαφανιζόμαστε παρά προσδοκούμε / We don’t disappear but expect
Οι κοινοί μας φόβοι [...]
dimitris | August 4, 2009
κανένας δισταγμός
σε ολισθηρές στιγμές
σίγουρα χνάρια
σε βρεμένα προσανάμματα
κανένα λίκνισμα
σε ρυθμούς κρύους
κανένα αδιόρατο τραύμα
σε κλιμακτηρίους κραυγών
απόπειρα εξέγερσης
στις χαραμάδες του ναρκισσισμού
υπονόμευση με βρυχηθμούς
των κεντρικών πυλώνων
14/3/2007
Frederika | August 18, 2009
Άσε άλλο ένα χρόνο
να καθήσει στους ώμους σου
μαζί με τόσους άλλους που πέρασαν
Έχεις πολλά να πεις
τις κρύες νύχτες του Χειμώνα
με τη μουσική του χτες
στους κτύπους της καρδιάς σου
Συνέχισε τον δρόμο σου
Gabriel | February 19, 2010
Η ανάσα της φάλαινας
ακουγόταν σαν τη
βουτιά της πλώρης
σε φουσκοθαλασσιά.
*
Τα χελιδονόψαρα πετούσαν
στην κουβέρτα ξεψυχούσαν
Τα δελφίνια τούμπες κάναν
Απ την πλώρη μας περνούσαν.
*
andrea | November 1, 2009
Ψηλαφίζοντας
της λευτεριάς σου
τα σημάδια
Κύπρο…
Σε πρόδωσαν
και σε προδίδουν άλλη μια φορά
οι φίλοι κι οι δικοί,
στις φλέβες δεν ωρίμασε το αίμα.
Σε κάρφωσαν
και σε καρφώνουν στο σταυρό
νύχτα και μέρα,
αχόρταγο το στείρο βλέμμα των αρχόντων.
Makednos | August 17, 2009
αφιέρωμα στον αγαπητό φίλο
Κώστα Δουρίδα
Σήμερα και πάλι επισκέφτηκα τις ιστοσελίδες σου
παρ’ όλο που μύνησα από καιρό στον εαυτό μου
να σταματήσει, να μη με σπρώχνει πλέον
να τρέχω τόσο παθιασμένα,
να τρέχω τόσο μακριά κι απεγνωσμένα για λίγα δευτερόλεπτα
σ’ εκείνα τα λημέρια πούφτιαξες
και στις σπηλιές που παίζουμε κρυφτούλι με τις σκέψεις σου
τις πιο απίστευτές σου αναρτήσεις.
Christos | August 29, 2009
Πάω να κοιμηθώ άϋπνος …
Έξω η πανσέληνος με κοιτάει σαν Παντάνασσα,
σε μακρινή απόσταση που δημιουργεί οικεία,
ένας γιγάντιος Αποστερίτης σε τόσο γόνιμο ύψος
φεγγοβολώντας μες στις συμπληγάδες των συννεφών
και το σεληνόφως με μαγνητίζει ολόσωμα,
είναι σαν να με τρέφει πνευματικός ομφάλιος λώρος,
τροφή ουράνια και προκλητικά φωτεινή.
dimitris | July 30, 2009
Δεν ξέρω πότε ξέδωσα
σ‘ ακαθόριστες σκιές
να καλύψω τ‘ απόβραδα
να διαλύσω τις ομίχλες
Δεν ξέρω πότε σάρωσα
τα ράκη των ηδονών
να περιμαζέψω τα κομμάτια
των πολύπτυχων ρύπων
Ξέρω ότι οι προμελετημένοι τυφώνες
της εξάντλησης δεν με πείθουν
και δεν θ‘ αφεθώ
στα δεκάρικα λογίδρια
στις συνοικιακές πλατείες
τις περιχαρακωμένες
από αγωγούς λοβοτόμησης
κι ανούσα γενέθλια πάρτι.
Frederika | September 6, 2009
Πολλές φορές σεργιάνισες
στα δρομάκια της ψυχής μου, πατέρα
Σε είδα να χαμογελάς, να στέκεσαι στο κεφαλόσκαλο
ορθός, ηλιοκαμένος με τη δυνατή του Ιούλη αχτίδα
να χαστουκίζει το πρόσωπό σου
Σε είδα κάτω απ’ την κληματαριά με το ροδοκόκκινο
τσαμπί στο χέρι να μοιράζεις αγάπη και ζωή
κι η μάνα δίπλα να μετράει τη χαρά της
Σε είδα να στριφογυρίζεις με τ’ αλέτρι
να [...]
dimitris | September 1, 2009
Φιλιά στον αέρα
φεύγουν και χάνονται
με χειρονομίες απελπισίας
στην ανεστραμμένη ζωή μας
στα κατάφωτα καταστήματα
της ιλουστρασιόν ύπαρξής μας.
Κρυβόμαστε τα πρωινά
σ’ ανάποδους τόπους
κι αρδεύουμε σιωπηλά
όλα όσα μας στερούνται
επιστρέφοντας κατάκοποι
με μια μετέωρη παύση.
Panagiotis | August 12, 2009
Στα κάστρα που δεν κυριεύονται
να λογαριάζεις και την ποίηση.
Είναι πύργος αψηλός
στα μπράτσα του
κουβαλά τον ουρανό
και τα χρόνια της αθανασίας.
Όσοι τα ‘βαλαν μαζί της
το μετάνιωσαν πικρά
όσοι ονειρευτήκαν
να την κάνουν δική τους
είχαν την τύχη των μνηστήρων.
Πως την τραγουδούν στις επάλξεις
ένας της στίχος
όλη η αρματωσιά της γης
πίσω από κάθε λευτεριά
ένας της στίχος.
Θεσσαλονίκη
Άνω Πόλη 2007
Christos | August 29, 2009
Κανένας άνθρωπος της μέρας,
καμιά μέριμνα του αύριο,
κανείς συνομιλητής
μες στην ένδοξη σιγή
που’ πεσ’ απόψε στη Μελβούρνη.
Το χρόνο να επέλθει αφήνω
κι αθόρυβα αγρυπνώ.
Τοποτηρητής κι εγώ.
Σκέψεις όμως τώρα έμορφες
οραματίζεται ο νους μου,
θέα μυστηριώδη αποκαλύπτει
η δύναμη της προσευχής,
ηρεμία καταυγάζει την ψυχή
επιμένοντας στο φως.
Αυτό το ποίημα είνα το πρώτο ποίημα της ποιητικής συλλογής με τον ίδιο τίτλο.
Χρήστος Γαλιώτος
administrator | February 24, 2010
Εαν ημουν θεος για μια ημερα,.
Θα καταργουσα τους πολεμους
Και το απανθρωπο του αιματος,
Τις αδικιες, την πεινα και
Την μιζερια…….
Θα βοηθουσα τους αρρωστους,
Και φτωχους με τροφιμα για
Ολλους ανεξαιρετως, αυτους
Που πασχουν και πονουν…
Θα δημιουργουσα εναν
Καινουργιο κοσμο, βασιλευοντας
Η ειρηνη αδελφων, η ενωσις
Η δικαιοσυνη, ελευθερια και
Ως ιερος κρικος της φιλανθρωπιας
Συμπονοιας προστασιας του καλου
Η ελπιδα, η πιστη και η ευσεβεια
Θα ητο η [...]
Frederika | November 8, 2009
Εδώ ο Θεός
έρχεται πιό κοντά σου
σαν βγαίνει σεργιάνι
στις πλαγιές,
στα βουνά και στις θάλασσες
Εδώ ο Θεός
σκορπάει πλούσια δώρα
που φέρνουν γαλήνη στη ψυχή
αυτά που “εν σοφία εποίησε”
στα προσφέρει στη σιωπή
Makednos | July 29, 2009
Σαν ταξιδιώτες μιας ενδόμυχης ανάγκης
Και σαν αδάμαστοι του Οδυσσέα γόνοι
Ψάχναμε συμφιλίωση με τη θεά Κίρκη
Σε κάποια χώρα να μας δεχτεί συντροφιαστά
Ν’ αποδημήσουμε.
Σαν ταξιδιώτες υπερπόντιας εκστρατείας
Με Θουκυδίδη και Καβάφη παραμάσχαλα
Απ’ την Ιθάκη μας κινήσαμε να φύγουμε,
Κι εκεί που φτάσαμε μας οδηγούσε πεθυμιά
Τόσο παμπάλαια.
Το πώς θα ζήσουμε δεν φοβηθήκαμε
Στο ενσυνείδητο κατάρτι της φυγής δεμένοι
Η κάθ’ ελπίδα χαραγμένο όνειρο [...]
dimitris | August 9, 2009
Ψηλαφώ τα αισθήματα
για ν’ αποκαλύψω
τη γνησιότητά τους
εξασκώ την όραση στην ανακάλυψη
των διαχρονικών της διαστάσεων
κυλιέμαι μέσα στο χρόνο
για ν’ αποδείξω
τον κατακερματισμό του.
spyros | November 3, 2009
Ξύπνησα φοβισμένος τη νύχτα
από μιά μαύρη ομπρέλα που ηταν
καρφωμένη στο στήθος μου
Είδα αμέσως ότι στον κορμό της ήταν σκαρφαλωμένα
αστέρια που τους είπαν να φοβούνται
τη βροχή
Είσαι η μικρή γη που θέλουν να σου ρουφήξουν
την αφή, μου είπε το κορίτσι μου.
Σηκώθηκα, ξεκρέμασα το λαδένιο φανάρι
από την κολώνα των ονείρων μου
Έβαλα την ανάπνοή μου γιά φυτίλι
Ξετύλιξα την νύχτα από το [...]
Panagiotis | August 22, 2009
Η μοναξιά μου έμεινε στο ράφι.
Δεν ευτύχησα να την παντρέψω.
Ούτε την αρραβώνιασα καν.
Συζούμε ακόμη.
Τη γηροκομώ.
Αξιοπρεπής,
όπως πάντα,
τα πολλά λόγια αντιπαθεί.
Στο στομάχι της κάθονται.
Μάταια χτυπά το τηλέφωνο.
Αυτή το κλάμα αναμασά.
Αν τα’χει τετρακόσια;
Βάζω το χέρι μου στην φωτιά.
Frederika | July 28, 2009
Τη μοναξιά την έπιασα παρέα
μιλήσαμε για τα παλιά και τα ωραία
για τη ζωή που πολεμάμε και
για τους σταυρούς που κουβαλάμε
Της χάιδεψα λιγάκι τα μαλλιά
κι αυτή με κοίταξε με μάτια λαμπερά
με τράβηξε απ’ το χέρι ..
“μείνε κοντά μου εσύ, κανένας δεν με θέλει”
Σε ύψη ανεβήκαμε αντάμα
σε τόπους που για χρόνια έκανα τάμα
μαζί τραβήξαμε χωρίς μιλιά
επάνω στο [...]
erma | December 7, 2009
(c) Έρμα Βασιλείου
με κανελόλαδο να σε ξυπνήσω
να θυμηθούμε μαζί το θαλασσινό νερό που μας πότιζε η πορεία
να θυμηθούμε μαζί πώς γίνεται
ο στραγγισμένος πόνος
ρεβέντι, μελισσόχορτο, αραρούτι
____________________
Στον άγνωστό μου Πόντιο
Copyright secured by Digiprove © 2009
dimitris | August 1, 2009
Θλίβομαι όταν οι ακτίνες των στίχων
δεν είναι ικανές να μπλεχτούν
με τα χνώτα των εγκαταλειμμένων σκυλιών
στις βρώμικες γωνιές των δρόμων
εκεί που η ανταλλαγή σπέρματος και πρέζας
γίνεται ανάγκη επιβίωσης
εκεί που ο αγέρας της δημιουργίας
δεν μπορεί να διαδεχθεί
τα είδωλα της κατάπτωσης
που ως άλλοι αρχαίοι κίονες
κατέπεσαν απ’ την αδιαφορία
και την έλλειψη ζήτησης
στα χρηματιστήρια της τέχνης
κι οι μυρωδιές τους χρησιμοποιούνται [...]
|
A new column in
Diasporic |
|
Michael
Morgan's |
Login to connect with Others on Diasporic Literature Spot:
Powered by 
Mingle
