Gabriel | August 30, 2009
Αχ! Αυτά τα Όνειρα.
Στα όνειρα δεν χρειάζεται να βάλουμε φωτογραφίες ή εικόνες, μια και τα όνειρα από μόνα τους τις ζωγραφίζουν.
Από μικρό παιδί είχα ένα όνειρο, μου άρεσε να γράφω, το όνειρό μου ήταν να βλέπω τον εαυτό μου ακουμπισμένο σε ένα τραπέζι με μολύβι και χαρτί να αποτυπώνει τα γεννοβολήματα της πένας μου, να [...]
Makednos | September 8, 2009
Αφηρημένο κι ονειροπόλο μ’ αποκάλεσε κάποτε ένας καθηγητής μου. Κι αυτό γιατί με το σουλατσάρισμα του νου σε τόπους που μόνον η φαντασία μπορεί να μας μεταφέρει είχα πάντα τη ικανότητα να ξεχνιέμαι και ν’ αποσπάω προσωρινά το πνεύμα μου από τα πρόσκαιρα εγκόσμια. Είχα και έχω ακόμη την ικανότητα να νιώθω ικανοποίηση, να φέρνω [...]
dimitris | August 12, 2009
Του Δημήτρη Τρωαδίτη
Ο Δημήτριος Παπαρρηγόπουλος ήταν γιος του ιστορικού Κωνσταντίνου Παπαρρηγόπουλου (Κωνσταντινούπολη 1815-Αθήνα 1891). Γεννήθηκε το Σεπτέμβρη του 1843 στην Αθήνα. Ο Ιωάννης Ζερβός, αλλά και άλλοι βιογράφοι και ερευνητές, αναφέρουν ότι η οικογένειά του ήταν διακεκριμένη οικογένεια που καταγόταν από τη Βυτίνα Αρκαδίας Πελοποννήσου.
Makednos | September 17, 2009
Όλοι οι Έλληνες επηρεάστηκαν από τη θάλασσα, «το ρευστό αντίστοιχο του φωτός» όπως ονομάστηκε. Όλοι σχεδόν έχουν ιστορίες να πουν και εμπειρίες μαζί της. Ερωτευμένοι ή όχι ακόμη ανακουφίζονται με κάποιο αναπόφευκτο δάκρυ που ίσως θυμίζει το χαμό προσφιλών προσώπων.
Ο Ελληνισμός και η θάλασσα έχουν μια σχέση και μια συγγένεια που πάει πίσω χιλιάδες χρόνια. Κι εφόσον ο [...]
Gabriel | November 12, 2009
Διαμαρτύρομαι για την αδυναμία του πνεύματος,
διαμαρτύρομαι για τη βασανιστική κατάσταση
του να υπάρχεις σωματικά σε μια κοινωνία ξένη
και ψυχικά στον τόπο που γεννήθηκες
κι ας έχει αυτός αλλάξει.
Ζητώ την τιθάσευση της άγριας νοσταλγίας μου.
Ζητώ να πάψω να είμαι ο αιώνιος ξένος
σε κάθε γωνιά της Γης.
Ζητώ την ελευθερία του πνεύματος,
ζητώ να αισθάνομαι πολίτης του κόσμου.
Gabriel | January 7, 2010
Ο άνθρωπος όταν έρχεται στον κόσμο δεν έχει επιλογή, γεννιέται γυμνός, με ένα μόνο φύλο, ανήκει σε μια φυλή, σε μια εποχή που ο ίδιος δεν διάλεξε. Απ’ την στιγμή που γεννήθηκε το σώμα αρχίζει να φθείρετε, ο νους παρθένος, άγουρος, σα σφουγγάρι απορροφά ότι είναι γύρω του, ότι τον δίδασκαν, ακόμα του έδωσαν ένα [...]
Frederika | November 30, 2009
Στα Βορειοανατολικά της Κύπρου, στο τελευταίο άκρο της Χερσονήσου της Καρπασίας βρίσκεται το Ακρωτήρι του Αποστόλου Ανδρέα. Το όνομά του το πήρε από το ομώνυμο Μοναστήρι που μέχρι το 1974 υψωνόταν μεγαλόπρεπο πάνω από τα κυματοδερμένα βράχια.
Οι κάτοικοι του κοντινού χωριού Ριζοκάρπασο – που οι γεωργικές και άλλες εργασίες τους στην περιοχή του Ακρωτηρίου τους [...]
Mithymnaios | August 25, 2009
Σκυμμένος πάνω στο γραφείο μου, έχω βάλει σκοπό να ξεκάνω όλο το επαγγελματικό και μη χαρτομάνι που είχα συσσωρεμένο χρόνια τώρα σε διάφορα κουτιά και ντοσιέ. Τα περισσότερα, μου είναι, ας το ομολογήσω, άχρηστα! Πάντα είχα τη συνήθεια, καλή ή κακή δεν έχει σημασία τώρα, να μην πετώ τίποτα, να κρατώ ακόμα και τα [...]
alasinos | November 20, 2009
Αυτός ο κόσμος στέκει με το ένα πόδι
Στα θεμέλια της αρχαίας Ελλάδας
Και με το άλλο βουλιάζει στη φαυλότητα
που μας κληρονόμησε ο μεσαίωνας.
ΤΑ ΔΩΡΑ ΤΩΝ ΜΑΓΩΝ;
Ο δρόμος, για την αλήθεια της καταγωγής και του
προορισμού μας, είναι ίσως ο πιο ελκυστικός στόχος
για τους ελεύθερα σκεπτόμενους ανθρώπους. Κι αυτός,
είναι ένας και μοναδικός (όλοι το γνωρίζουμε αυτό)
Τυχόν παρέκκλιση [...]
Makednos | August 4, 2009
Θυμάσαι την πρώτη φορά που γνώρισες την ποίηση; Την πρώτη φορά που ανακάλυψες πόσο εύκολα σε γεμίζει με χυμούς αδοκίμαστους μα κι ακατανίκητους. Τότε που βρισκόσουν καθισμένος σ’ ένα σκαλοπάτι της ψυχής αναπνέοντας τον αέρα της μητέρας θάλασσας, ενώ αυτή κάθε στιγμή και για εκατομμύρια χρόνια αποπειράται να πλημμυρίσει τη στεριά. Εκεί αμέσως έπαιρνες δύναμη, αγνάντευες το κύμα να έρχεται ορμητικό [...]
Makednos | December 24, 2009
Ο παππούς μου, είναι ο άνθρωπος που μου δώρισε τ’ όνομά του να το ταλαιπωρώ σ’ όλη μου τη ζωή. ‘Ενα όνομα που αντικατοπτρίζει την αδυναμία του χαρακτήρα και της προσωπικότητάς μου.
Εκείνος από την πλευρά του, κάθε φορά που έφευγε κανένας γνωστός του για τα πράσινα χωράφια έλεγε: «Τον έστειλα κι αυτόν…». Μια φράση που ακουγόταν [...]
|
A new column in
Diasporic |
|
Michael
Morgan's |
Login to connect with Others on Diasporic Literature Spot:
Powered by 
Mingle
