Frederika | November 30, 2009
Στα Βορειοανατολικά της Κύπρου, στο τελευταίο άκρο της Χερσονήσου της Καρπασίας βρίσκεται το Ακρωτήρι του Αποστόλου Ανδρέα. Το όνομά του το πήρε από το ομώνυμο Μοναστήρι που μέχρι το 1974 υψωνόταν μεγαλόπρεπο πάνω από τα κυματοδερμένα βράχια.
Οι κάτοικοι του κοντινού χωριού Ριζοκάρπασο – που οι γεωργικές και άλλες εργασίες τους στην περιοχή του Ακρωτηρίου τους [...]
dimitris | November 29, 2009
Αναρωτιέμαι εάν
οι γραμματικοί κανόνες
είναι ικανοί να μάς
οδηγήσουν μακριά
από προκρούστειες λύσεις
εθνικά συμφέρουσες
Αναρωτιέμαι εάν
υπάρχει ισολογισμός
να μάς κρατήσει εν ζωή,
εάν υπάρχουν λόγια
να μάς απογειώσουν
μακριά από φρούδα χάδια
και πλήκτρα αρρώστιας
Makednos | November 27, 2009
Φίλε,
Όπου κι αν πας, όπου κι αν πάω,
όπου χαθείς κι όπου χαθώ
αλήθεια είναι πως σ’ αγαπάω
ψέμα ποτέ δεν θα σου πω.
Φίλε οι μέρες οι τελευταίες
ήτανε δύσκολες γιατί
έτρωγα φάπες κι έβλεπα ξέρες,
ούρλιαζα μόνος σαν το σκυλί.
Gabriel | November 26, 2009
Desde la vuelta de la calle se oyeron gritos de alegría, un grupo de hombres armados con rifles y garrotes tenían a su padre rodeado y lo golpeaban con sus rifles, y gritaban: confiesa díganos ¿donde están los libros?
El padre con su sombrero tirado en el polvo de la calle, pateándolo por los paramilitares como [...]
Makednos | November 25, 2009
η Αγγελιοφόρος ΙΙ
Δρ. Έρμα Βασιλείου
Μέσα σ’ έναν κόσμο γεμάτο βία απ’ όλες τις πλευρές του νοητού και ανόητου, σ’ έναν κόσμο γεμάτο αδικία σ’ όλα τα φάσματα της επιβίωσης, έναν κόσμο γεμάτο συμφέρον και υπεροψία που σπάζει κόκαλα, έρχεται μια Αγγελιοφόρος (ή Αγγελιαφόρος) περπατώντας αγέρωχα με το δικό της ιδιαίτερο ρυθμό κι αχτένιστη στην κόμη, [...]
Gabriel | November 25, 2009
Μετά από δεκάωρο μεροκάματο στο εστιατόριο αρχίζει ένας καινούργιος αγώνας, ο αγώνας του γυρισμού με το υπόγειο τρένο (μετρό) της Νέας Υόρκης. Βιάζεσαι να φθάσεις στη θαλπωρή του σπιτιού σου. Τα πόδια σου πρησμένα από την ορθοστασία πασχίζουν να σηκώσουν τα βαριά παπούτσια σου, που μοιάζουν σα φέρετρα να κολλάνε σε κάθε σκαλοπάτι, σαν αυτό [...]
Sophocles | November 23, 2009
One of the most perplexingly difficult issues in regards to the possible acceptability of war is the complex reasoning found in the body of theory about the ‘just-war’. What this theory provides is arguments that a war is just if that a nation or other entity resorts to war only for just causes, provided it [...]
alasinos | November 20, 2009
Αυτός ο κόσμος στέκει με το ένα πόδι
Στα θεμέλια της αρχαίας Ελλάδας
Και με το άλλο βουλιάζει στη φαυλότητα
που μας κληρονόμησε ο μεσαίωνας.
ΤΑ ΔΩΡΑ ΤΩΝ ΜΑΓΩΝ;
Ο δρόμος, για την αλήθεια της καταγωγής και του
προορισμού μας, είναι ίσως ο πιο ελκυστικός στόχος
για τους ελεύθερα σκεπτόμενους ανθρώπους. Κι αυτός,
είναι ένας και μοναδικός (όλοι το γνωρίζουμε αυτό)
Τυχόν παρέκκλιση [...]
administrator | November 20, 2009
Κριτική για λογαριασμό της Ένωσης Ελλήνων Λογοτεχνών Συγγραφέων των Πέντε Ηπείρων(ΕΕΛΣΠΗ) από την Ελευθερία Μπέλμπα – γραμματέας της ΕΛΣΠΗ – και αφιερώνεται στην ΟΔΕΓ.
Εκδόσεις ΖΗΤΗ, Θεσσαλονίκη 2009
Η «4η Ανθολογία της Ε.Ε.Λ.Σ.Π.Η.» είναι μια έκδοση που επιχορηγήθηκε από το Κοινωφελές Ίδρυμα Ωνάση και περικλείει αποσπάσματα των έργων Ελλήνων αποδήμων και κατοίκων της χώρας που συγκαταλέγονται στη [...]
Sophocles | November 15, 2009
The systematic Christian philosophy of society, City of God, by St Augustine of Hippo, exerted a profound and lasting influence on all Christian thought and practice. Arguably, City of God provides a set out of what were the fundamental contrasts between the law of this world and that of the heavenly city towards which all [...]
spyros | November 12, 2009
Ξεμπλέκω
με τα χέρια μου
την καταχνιά από το πρόσωπό μου
και γέμισε το σώμα μου αίμα
από τις πηχτές ανάσες
των πόλεων
Πέφτω ανάσκελα στη γη
κι ακούω το παράπονο τής
μολυσμένης μήτρας της από
τα χέρια των παιδιών της
Κι όπως κοιτάζω τον ουρανό
βλέπω καλικάτζαρους
να τρυπάνε με αιχμηρά δόρατα
το σώμα του κρεμασμένου ήλιου
Gabriel | November 12, 2009
Διαμαρτύρομαι για την αδυναμία του πνεύματος,
διαμαρτύρομαι για τη βασανιστική κατάσταση
του να υπάρχεις σωματικά σε μια κοινωνία ξένη
και ψυχικά στον τόπο που γεννήθηκες
κι ας έχει αυτός αλλάξει.
Ζητώ την τιθάσευση της άγριας νοσταλγίας μου.
Ζητώ να πάψω να είμαι ο αιώνιος ξένος
σε κάθε γωνιά της Γης.
Ζητώ την ελευθερία του πνεύματος,
ζητώ να αισθάνομαι πολίτης του κόσμου.
Frederika | November 8, 2009
Εδώ ο Θεός
έρχεται πιό κοντά σου
σαν βγαίνει σεργιάνι
στις πλαγιές,
στα βουνά και στις θάλασσες
Εδώ ο Θεός
σκορπάει πλούσια δώρα
που φέρνουν γαλήνη στη ψυχή
αυτά που “εν σοφία εποίησε”
στα προσφέρει στη σιωπή
dimitris | November 7, 2009
Τα μάτια σου δείκτες ρολογιού
σε πλατείες που περιβάλλουν
περιρρέουσες ανθρωποθάλασσες
που δεν ευνοούν τον ερχομό
του καλοκαιριού
οι οίστροι σου αγωνίζονται
να προκαλέσουν εκρηκτικές εξεγέρσεις
να μην ξεφύγει κανένα δάκρυ
καμιά ματιά να μη διωχθεί
καμιά λάμψη να μην εκτοξευθεί
σε πεδία ανταγωνισμού
σε ουρανούς τροχιοδρόμων
τα ίχνη σου περιστέλλονται
παντού και πουθενά
με το δικό τους ρυθμό
ρίχνοντας τα πλοκάμια τους
στους σκελετούς τους στερημένους
από απόλαυση αισθημάτων
πίσω από κλειστά [...]
Astoriani | November 6, 2009
(Ο ιστορικός Θρύλος της θυσίας του Ήρωα της Κατοχής, εύζωνα Κώστα Κουκίδη, όπου έπεσε από τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης τυλιγμένος με την Ελληνική Σημαία, Αθήνα, 27 Απριλίου, 1941. Βασισμένο σε επισταμένη έρευνα, και πληροφορίες από το Ιντερνέτ.)
*** Β’ ΒΡΑΒΕΙΟ, ΠΕΛ ΑΘΗΝΩΝ, 2006
(Το ανωτέρω έργο, σε ελαφρά διασκευή, παρουσιάστηκε στον εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου, 1940, [...]
Frederika | November 4, 2009
Στην καρδιά της πόλης, σούρουπο…
Κόσμος πολύς…. χιλιάδες κόσμος….
Βιαστικός για το σπίτι μετά τον μόχθο της ημέρας.
Τρέχουν να προλάβουν το τραίνο…
Αγχώδη πρόσωπα, κουρασμένα πόδια…
Χιλιάδες κόσμος….. κοσμοσυρροή!…
Μα γιατί είναι άδεια η πόλη;
Φρειδερίκη Αποκίδου
spyros | November 3, 2009
Ξύπνησα φοβισμένος τη νύχτα
από μιά μαύρη ομπρέλα που ηταν
καρφωμένη στο στήθος μου
Είδα αμέσως ότι στον κορμό της ήταν σκαρφαλωμένα
αστέρια που τους είπαν να φοβούνται
τη βροχή
Είσαι η μικρή γη που θέλουν να σου ρουφήξουν
την αφή, μου είπε το κορίτσι μου.
Σηκώθηκα, ξεκρέμασα το λαδένιο φανάρι
από την κολώνα των ονείρων μου
Έβαλα την ανάπνοή μου γιά φυτίλι
Ξετύλιξα την νύχτα από το [...]
Gabriel | November 2, 2009
Doña Eufrosina llena de emoción, esperaba dar a luz, a su primer hijo. Cuando sintió que le venían los dolores, llamó a su marido
-Vaya a traer la partera, creo que se acerca la hora.-
La madre de doña Eufrosina había venido para ayudarla en cualquier cosa que necesitara. La abuela parecía que esperaba el nacimiento de [...]
andrea | November 1, 2009
You had a sad look on your face looking low
and rivers flowing down from your drooping eyes,
when the treetops bowed ritually below
and rosy clouds wove a chaplet in the sky.
The newborn light drew the face of the dawn
and you somehow bewildered by its glory,
bent down from the garden of your soul
singing your sad old song, [...]
andrea | November 1, 2009
Μέσα στη ζοφερότητα του Φθινοπώρου,
στη γκρίζα λεωφόρο του δειλινού,
μες στη στενή λωρίδα της υδρόσφαιρας
και στον αχό το μακρινό του κεραυνού
μιλάει η ώρα των νεκρών κυττάρων
που φτάνει απ’ το ρεύμα των ρυακιών,
-μετά από μια νεροποντή που ξέσπασε ανύποπτα-
και καταστάλαξε στην άκρη του γιαλού,
γυρεύοντας τους σπόρους κάποιου εργάτη
που γλίστρησαν στην άγρια βουνοπλαγιά,
πίσω απ’ τη σκιά της λεύκας
που [...]
andrea | November 1, 2009
Στεκόταν στη στάση του τραμ,
μαλλιά μακριά, θαμπά, ανακατεμένα,
μαύρο, πέτσινο σακάκι.
Το βλέμμα έσχιζε το δρόμο
ατενίζοντας ένα μικρό παιδί
που πουλούσε εφημερίδες.
Το τραμ σταμάτησε,
πολλοί κατέβηκαν,
κανένας δε μπήκε,
κι έφυγε πάλι χωρίς δισταγμό.
Μα αυτός εκεί,
το ίδιο πόστο, ίδιο βλέμμα.
Ποιο δρομολόγιο να περίμενε;
Των πέντε, των έξι, των επτά;
Κι ήταν αυτό αλήθεια ο σκοπός;
andrea | November 1, 2009
Τι πειράζει
που ο ήλιος χαιρετά με δεμένο το φρύδι,
που η μούχλα στο κελάρι αφθονεί,
όταν ο γείτονας, συνηθισμένος στη σιωπή
δε μέλλεται για σένα
αν ζεις… αν όχι…
Τι πειράζει
που η φαντασία τρέχει αθόρυβα
στους διαδρόμους του μυαλού,
γυρεύοντας το λίγο φως του φεγγαριού μιας νύχτας;
andrea | November 1, 2009
Ψηλαφίζοντας
της λευτεριάς σου
τα σημάδια
Κύπρο…
Σε πρόδωσαν
και σε προδίδουν άλλη μια φορά
οι φίλοι κι οι δικοί,
στις φλέβες δεν ωρίμασε το αίμα.
Σε κάρφωσαν
και σε καρφώνουν στο σταυρό
νύχτα και μέρα,
αχόρταγο το στείρο βλέμμα των αρχόντων.
fourikis | November 1, 2009
‘I’m a Nazi when I see clichés,’ Helen told me the other day. Is she right or should I assume she has a blindspot?
Helen is a long-standing friend with a degree in creative writing under her belt. I admire her in many ways but she can’t stand anyone using clichés.
In many ways she is right [...]
|
A new column in
Diasporic |
|
Michael
Morgan's |
Login to connect with Others on Diasporic Literature Spot:
Powered by 
Mingle
