Fioroula | October 27, 2009
Χάθηκες πάλι
Στους λαβυρίνθους της σκέψης
Μες στους διαδρόμους
Της σιωπής πλανάσαι.
Η Αριάδνη αργεί πολύ,
Ίσως δεν θάρθει
Μπορεί το δρόμο να μην βρει
Σε σε να φτάσει,
Το νήμα το ακριβό
Της λήθης να σου ρίξει
Για να πιαστείς
Απ΄ το Λαβύρινθο να βγεις.
Και ο Αγαίας
Μάταια θα προσμένει
Να αλλάξουν χρώμα
Στα καΐκια τα πανιά
Γιατί ετούτη τη φορά
Άδικος δεν θα είναι
Ο χαμός του
Αφού ο Μινώταυρος, θεριό,
Σπάραξε [...]
administrator | October 27, 2009
Δεν κλαίω που εμένα αρνήθηκες
Κλαίω που εσένα επρόδωσες
Και ντύθηκες
Τη μάσκα τη σκληρή, την κυνική.
Κλαίω τ΄ όνειρο πούθαψες
Στα ερείπια του χρόνου
Και την πληγή του πόνου
Που ακόμα αιμορραγεί.
Γι αυτά που δεν εζήσαμε
Γιατί δεν προσπαθήσαμε
Του Εγωισμού τους φράχτες
Να γκρεμίσουμε, να είμαστε μαζί.
Κλαίω την Ανεμώνα
Που λύγισες και έριξες να ζει
Μέσα στον παγετώνα της
Κυνικής καρδιάς σου, της σκληρής.
Διονυσία Μούσουρα-Τσουκαλά
Mithymnaios | October 27, 2009
Ανοίγω το τετράδιο των προσωπικών μου διαδρομών
και ταξιδεύω…
Σελίδες η μια πάνω στην άλλη.
Γραμμές η μια κάτω απ’ την άλλη.
Λέξεις η μια δίπλα στη άλλη.
Προσεκτικά καλλιγραφημένες… αναμνήσεις.
Η περιπλάνηση βασανιστική.
Το παραμύθι ατέρμονο.
Οι σκέψεις προσωπικές.
Ο κόσμος μάταιος.
Αναρωτιέμαι: ξεπερνιέται η ματαιότητα;
Angela Costi | October 26, 2009
His charcoal-blue eyes burn for knowledge,
they sift the world in fragments,
between the bars of the cot he sees half a mother,
her hand reaching the door knob
again her silent escape when the music still plays
those ponderous notes
− the room now holds one breath,
he can turn this into a cry and bring her back,
he can turn over [...]
Makednos | October 25, 2009
Καλέ μου φίλε,
Έλα,
κατέβα τα σκαλιά
στη γλάστρα άνθισε κόκκινο το λουλούδι…
Christos | October 24, 2009
Πανσέληνος τι θε να πει, κάτ’ απ’ τ’ ανεξίκακο σκοτάδι;
Ότι δεν κοιμάται ο ήλιος, κι ας απέχει η κοντοαυγή;
Μα ούτε κι εγώ μπορώ να κλείσω μάτι
μες στο φεγγαρόφως αυτής της γαλήνιας νύχτας
στα πεντάλευκα δάχτυλα του φεγγαριού
φόρώντας καλοκαιρινή ριγέ μπιτζάμα.
Gabriel | October 21, 2009
Μαλλί μακρύ, μαύρο, αχτένιστο, ίσιο λιγδερό που έφτανε μέχρι τους ώμους, γυάλιζε από τη λαδιά της απλυσιάς, ένα σακάκι άχρωμο, φαινόταν καφετί, κάτι σαν λασπόχρωμα, από την πολυκαιρία η φόδρα είχε ξεφτίσει, το αεράκι φυσούσε και χάιδευε τα ξελουρίδια της φόδρας, που κρεμόταν, σα να ήταν τριζόνια αϊτού που πετούσαμε με σπάγκο βενέτικο κερωμένο από [...]
fourikis | October 19, 2009
The more I think of man, the more I love the cows.
Our Singapore Airlines flight followed the kangaroo route. In Rome, we headed to the Umberto Hotel and rushed to bed after a shower. Being in Helen’s arms for twenty hours, I couldn’t last any longer. I shouldn’t tell you this but I even suggested [...]
dimitris | October 14, 2009
Στο άναρχο σύμπαν
των γεγονότων αιωρούμαι
σε μυθικές διηγήσεις περιπλέκομαι
η παρουσία μου μακρύ χρονικό
αναβαθμισμένης ανθρωπιάς
κι ανατροπής
της ξύλινης γλώσσας
της ενηλικίωσης
της στιγμιαίας επικοινωνίας
τη στιγμή που τα αέναα σχήματα
είναι χάδια σε συνειδησιακές εκρήξεις
που ξεδιπλώνονται σαν θηλασμοί
από στήθεια ανάγκης
σαν υφάδια πλεγμένα από καιρό
θωπεύοντας ονειροδράματα.
Frederika | October 8, 2009
Στη σκέψη μου έρχεται συχνά μια κοπέλα που γνώρισα πριν πολλά χρόνια σε ένα προάστιο της Μελβούρνης, στα νότια του ποταμού Γιάρρα. Τί να γίνεται άραγε; Βρήκε τελικά την ευτυχία;
Τη λέγανε Ιφιγένεια και είχε δυό παιδάκια, την Ειρήνη και τον Άρη που πήγαιναν στο Δημοτικό σχολείο της περιοχής.
Είχε τελειώσει τα ψώνια της στη [...]
dimitris | October 5, 2009
Όλοι γυμνοί ξεπροβάλουν
Οι πρόγονοι κι οι επίγονοι
Σε δάσος πευκοβελόνων καρτερούν
Τα κεφάλια τους παράταιρα
Σαν εχθροί
Που επιβουλεύονται
Την όποια χώρα
Προσπαθούν να ντυθούν στα λευκά
Αλλά μόλις που προλαβαίνουν
Να καμωθούν τους αθώους
Τα επιχειρήματα εξαντλούνται
Και μένουν ολόγυμνοι
Χωρίς κριτική
Gabriel | October 2, 2009
Η φωνή του δεσμοφύλακα τρυπούσε τα αυτιά των κρατουμένων, κρατούσε μια μαγκούρα, έτσι για να δίνει έμφαση στο ποιος ήταν το αφεντικό.
Ώρα να κλειστείτε στα κελιά σας ωρυόταν, θα έπρεπε να περάσουν από μια παγωμένη αυλή, όπου από κάθε γωνία της, τους παρατηρούσαν οπλισμένοι φύλακες, ανεβασμένοι στις σκοπιές τους. Από την αυλή αυτή ξεκινούσε μια [...]
alasinos | October 1, 2009
ΓΙΑΤΙ ΑΠΕΤΥΧΑΝ ΣΤΗ ΠΡΑΞΗ
ΟΙ “ΣΗΜΑΙΟΦΟΡΟΙ” ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ;
Βεβαίως και η αγάπη, είναι το πιο υπέροχο συναίσθημα,
που έχει ο άνθρωπος. Όπως και από τις εποχές, η πιο υπέροχη,
είναι η άνοιξη. Όμως, ούτε η αγάπη από μόνη της συμπληρώνει
τον άνθρωπο, ούτε η άνοιξη το έτος.
Κ έτσι η φύση, αποφάσισε να συμπληρώσει τον άνθρωπο
και με τα υπόλοιπα συναισθήματα και [...]
|
A new column in
Diasporic |
|
Michael
Morgan's |
Login to connect with Others on Diasporic Literature Spot:
Powered by 
Mingle
