Makednos | September 27, 2009
We came only for a stopover in Dubai
to get a taste of the fervour of man
to get a glimpse of our distance from the sky
and touch that heat of man’s achievements
or feel the depth of sea-beater designs.
dimitris | September 23, 2009
Απολίτιστος πολιτισμός
ρίχνει χαλάζι
και βροχή
τεράστια κύμματα
που κατατρώγουν
οικοδομήματα
και δημιουργούν
νέες συνειδήσεις
βαριές αλυσίδες
σέρνοντας
ό,τι παράταιρο
διεμβολίζοντας
ξερνούν τρόμο
οι δίνες οργής
των τυφώνων
στα σπλάχνα της γης
και όρεξη στη γενιά
των επιβητόρων.
Makednos | September 22, 2009
Εμένα τη χώρα μου την έκλεψαν οι φίλοι
Εμένα τη χώρα μου την πούλησαν τ’ αδέρφια μου
Δεν είμαι πλέον απόγονος
Μα ούτε των παιδιών μου πρόγονος.
Angela Costi | September 22, 2009
(for my Grandfather, Pappou Angeli)
Epping: 20 stations too far from the city,
where trains screech, The end of the line!
(passengers prefer not to get off)
where factory workers starve,
where paddocks harvest wild thistles, horned weeds
(daisy-fed cows are extinct)
snakes graze, skinks bask, flies pester in gangs,
where I scramble in towering, tough grass
straggling behind Pappou’s haste
behind his will to [...]
Gabriel | September 18, 2009
Εποχή της πείνας, ο Ιταλικός στρατός κατοχής είχε επιτάξει τα καλλίτερα σπίτια του χωριού, στην Κεφαλονιά μαζί κι ένα δικό μας. Ανεβασμένος ξυπόλυτος στο φράχτη τους χάζευα που μοίραζαν συσσίτιο στην αυλή, που κάποτε ήτανε δική μας, οι φαντάροι με κοίταζαν με πρόσωπα ανέκφραστα λες και φορούσαν κέρινες μάσκες.
Τους κοίταζα λαίμαργα, τα μάτια μου γουρλωμένα [...]
Makednos | September 17, 2009
Όλοι οι Έλληνες επηρεάστηκαν από τη θάλασσα, «το ρευστό αντίστοιχο του φωτός» όπως ονομάστηκε. Όλοι σχεδόν έχουν ιστορίες να πουν και εμπειρίες μαζί της. Ερωτευμένοι ή όχι ακόμη ανακουφίζονται με κάποιο αναπόφευκτο δάκρυ που ίσως θυμίζει το χαμό προσφιλών προσώπων.
Ο Ελληνισμός και η θάλασσα έχουν μια σχέση και μια συγγένεια που πάει πίσω χιλιάδες χρόνια. Κι εφόσον ο [...]
Angela Costi | September 14, 2009
(for my paternal and maternal grandmothers)
Long ago, we grew babies like markets stock fruit
so many, splendid, ripe, bruised.
A mother nursed her garden from bed,
five cots, if lucky, for eight or nine.
One bosom became the village well ⎯
a wandering creek or waterfall
suddenly escaped our flesh,
a steady river gushed into a suckling mouth
⎯ to silence twelve cries, [...]
dimitris | September 14, 2009
Ο χρόνος δεν αδιαφορεί
οι ώρες περνούν
οι μέρες δεν παγιώνονται
εξαφανίζονται οι μήνες
και τα χρόνια
αλωνίζουν θεσπέσια
στο κορμί μου
δρέποντας τους καρπούς.
Δεν είμαι αδαής
περιπατητής στην άγνοια
που φαντάζει με γνώση,
δεν ανασαίνω με το άγχος
που περνιέται γι’ αρετή
ούτε προσπαθώ
να συνταιριάξω
φωνές αγριμιών
σ’ ονειρικές οπερέτες.
Frederika | September 13, 2009
Απόψε ο κυρ Νοτιάς λυσσομανάει
τραβάει τα ρούχα του και σκάει
κι είναι σαν καυγάς να έχει αρχίσει
στο σπιτικο του να ξεσπάει
Βοές, στριγκλιές, σφυρίγματα
φοβέρες κουβαλάει πάλι
κι άλλα πολλά που δεν χωράνε πιά
στο φουσκωμένο του παχύ τσουβάλι
Κι η κυρά Θύελλα ξεθύμανε κι αυτή
κι απ’ το κακό της πάει να σκάσει
και τον καημό της τον πικρό κοιτάει
κάπου να βρεί [...]
alasinos | September 9, 2009
ΑΠΟ ΤΟ ΓΑΛΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΑΠΕΚΤΗΣΑΝ
ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΝ ΑΞΙΟΣΥΝΗ ΤΟΥΣ
ΓΙ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΜΗΤΡΟΣ ΣΕΒΟΣ ΤΗΣ ΕΙΧΑΝ
ΠΑΡΑΝΟΙΑ ΚΑΙ ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ
Κανείς δεν έχει τη δύναμη, η το δικαίωμα παρέμβασης στη
συνοχή του κύκλου της δημιουργίας, για ν αλλάξει κάτι που
δεν του είναι αρεστό. Είτε αυτό συμπεριλαμβάνεται στο
κύκλο των εποχών, είτε στο κύκλο των αισθημάτων,
είτε τον βιολογικό, η, τον χρονικό, [...]
Makednos | September 8, 2009
Αφηρημένο κι ονειροπόλο μ’ αποκάλεσε κάποτε ένας καθηγητής μου. Κι αυτό γιατί με το σουλατσάρισμα του νου σε τόπους που μόνον η φαντασία μπορεί να μας μεταφέρει είχα πάντα τη ικανότητα να ξεχνιέμαι και ν’ αποσπάω προσωρινά το πνεύμα μου από τα πρόσκαιρα εγκόσμια. Είχα και έχω ακόμη την ικανότητα να νιώθω ικανοποίηση, να φέρνω [...]
Frederika | September 6, 2009
Πολλές φορές σεργιάνισες
στα δρομάκια της ψυχής μου, πατέρα
Σε είδα να χαμογελάς, να στέκεσαι στο κεφαλόσκαλο
ορθός, ηλιοκαμένος με τη δυνατή του Ιούλη αχτίδα
να χαστουκίζει το πρόσωπό σου
Σε είδα κάτω απ’ την κληματαριά με το ροδοκόκκινο
τσαμπί στο χέρι να μοιράζεις αγάπη και ζωή
κι η μάνα δίπλα να μετράει τη χαρά της
Σε είδα να στριφογυρίζεις με τ’ αλέτρι
να [...]
Frederika | September 4, 2009
Τη θάλασσα τη γαλανή την αφροκυματούσα
πήγα να δω τ’ απόγευμα και κει που περπατούσα
στο μυρωμένο δειλινό και στη ξανθή την άμμο
ένα κογχύλι πάτησα το μάζεψα απο χάμω
Σε πέτρα επάνω κάθισα να δω τις ομορφιές του
πώς τάχα να γινήκανε στο σώμα οι πληγές του;
Gabrielle | September 4, 2009
You were departing, leaving me. As you walked away a sharp awareness came upon me. The world around me was merely a stage. I headed for the coffee shop in order to settle my feelings by doing something deliberate. Surrounded by people bustling with trays and animated chatter brought an everyday ordinariness to grasp.
I drank [...]
Gabriel | September 4, 2009
Μετρούσα τα βήματά μου, κοίταζα σε κάθε γωνία του δρόμου με όραμα την ελπίδα, μετά από μερικά βήματα έσβηνε κι αυτή σα στιγμιαία αχυρένια φλόγα, κοίταζα σα χαζός, κοίταζα μήπως φανεί εκείνη. Η σκηνή σε ένα λιμάνι της Κεντρικής λατινικής Αμερικής το φορτηγό βαπόρι που ήμουν πλήρωμα ήταν τακτικών γραμμών οπότε ήταν σα να ζούσα [...]
administrator | September 3, 2009
Έπρεπε κάποτε να δίνονταν η ευκαιρία στους λογοτέχνες μας να έχουν το δικό τους βήμα, ένα βήμα που θα τους βοηθήσει να προβληθούν κι έξω από τα στενά όρια της δικής μας παροικίας.
Κι είναι ακόμη πιο ελπιδοφόρο ότι το βήμα αυτό είναι της φροντίδας κάποιου που ποτέ δεν δίστασα να τον θεωρώ σαν από τους [...]
dimitris | September 1, 2009
Φιλιά στον αέρα
φεύγουν και χάνονται
με χειρονομίες απελπισίας
στην ανεστραμμένη ζωή μας
στα κατάφωτα καταστήματα
της ιλουστρασιόν ύπαρξής μας.
Κρυβόμαστε τα πρωινά
σ’ ανάποδους τόπους
κι αρδεύουμε σιωπηλά
όλα όσα μας στερούνται
επιστρέφοντας κατάκοποι
με μια μετέωρη παύση.
|
A new column in
Diasporic |
|
Michael
Morgan's |
Login to connect with Others on Diasporic Literature Spot:
Powered by 
Mingle
