Gabriel | August 30, 2009
Αχ! Αυτά τα Όνειρα.
Στα όνειρα δεν χρειάζεται να βάλουμε φωτογραφίες ή εικόνες, μια και τα όνειρα από μόνα τους τις ζωγραφίζουν.
Από μικρό παιδί είχα ένα όνειρο, μου άρεσε να γράφω, το όνειρό μου ήταν να βλέπω τον εαυτό μου ακουμπισμένο σε ένα τραπέζι με μολύβι και χαρτί να αποτυπώνει τα γεννοβολήματα της πένας μου, να [...]
Christos | August 29, 2009
Night descends upon a starless sky,
motionless movement gushes through an eerie
silence
and the trees parade in semi-circular
schemes
like spiritual elders from long ago
speaking in inaudible lyrics
bathing my tender soul in a symphony
of ancient oracles,
pristine and invaluable like newly discovered gold.
Christos | August 29, 2009
Με τη Μοίρα συνομιλώ στο λαβύρινθο της ζωής, ο στοχασμός μου παραμένει πάντα φωτεινός, αστείρευτος. Η Μοίρα λάμπει στην άκρη της οδού με τα ξέπλεκα μαλλιά της χορεύοντας στου αγέρα την ηχώ, αφέγγαρη νύχτα. Τα μαύρα μάτια της με κοιτάζουν σαγηνευτικά, επίμονα. Μέσα στη δίνη του κόσμου δε χάνω την πίστη, ξέρω να καρτερώ ακόμη σε συνθήκες αντίξοες. [...]
Christos | August 29, 2009
Πάω να κοιμηθώ άϋπνος …
Έξω η πανσέληνος με κοιτάει σαν Παντάνασσα,
σε μακρινή απόσταση που δημιουργεί οικεία,
ένας γιγάντιος Αποστερίτης σε τόσο γόνιμο ύψος
φεγγοβολώντας μες στις συμπληγάδες των συννεφών
και το σεληνόφως με μαγνητίζει ολόσωμα,
είναι σαν να με τρέφει πνευματικός ομφάλιος λώρος,
τροφή ουράνια και προκλητικά φωτεινή.
Christos | August 29, 2009
Κανένας άνθρωπος της μέρας,
καμιά μέριμνα του αύριο,
κανείς συνομιλητής
μες στην ένδοξη σιγή
που’ πεσ’ απόψε στη Μελβούρνη.
Το χρόνο να επέλθει αφήνω
κι αθόρυβα αγρυπνώ.
Τοποτηρητής κι εγώ.
Σκέψεις όμως τώρα έμορφες
οραματίζεται ο νους μου,
θέα μυστηριώδη αποκαλύπτει
η δύναμη της προσευχής,
ηρεμία καταυγάζει την ψυχή
επιμένοντας στο φως.
Αυτό το ποίημα είνα το πρώτο ποίημα της ποιητικής συλλογής με τον ίδιο τίτλο.
Χρήστος Γαλιώτος
sofia | August 27, 2009
Once upon a time…
Μια φορά κι έναν καιρό, όχι πολύ παλιά,
γιά περισσότερο από τέσσερα εκατóχρονα,
δυναστείες Οθωμανών Σουλτάνων
βασίλευαν σαν βαριά σύννεφα,
διώχνοντας τη λιακάδα από τους Ουρανούς.
Ο τρόμος γέμιζε τον κάποτε ελεύθερο αέρα της:
oι βράχοι της πονούσαν, οι θάλασσές της έκλαιγαν,
τα πουλιά της έκρωζαν θρηνητικά,
τα λουλούδια της μαραίνονταν, ο λαός της υπέφερε—
Makednos | August 26, 2009
Περνούν οι μέρες
Και βγαίνουνε τα χνάρια μας
Πάνω στην άμμο ήρεμα
Είναι καλοκαιράκι… λέει
Κι όμως εγώ είδα τα χνώτα σου
Εκεί κοντά στο Αργοστόλι.
Άκουσα και το μαντολίνο
Να παίζει στο ρυθμό του ψεύτικου αυτού κόσμου
Σαν περπατούσ’ ανάλαφρα στην αμμουδιά του Μύρτου.
sofia | August 26, 2009
He [German Admiral Usedom] said that the Armenians were in the way, that they were an obstacle to German success, and that it had therefore been necessary to remove them, just like so much useless lumber. He spoke about them as detachedly as one would speak about removing a row of houses in order to [...]
Mithymnaios | August 25, 2009
Σκυμμένος πάνω στο γραφείο μου, έχω βάλει σκοπό να ξεκάνω όλο το επαγγελματικό και μη χαρτομάνι που είχα συσσωρεμένο χρόνια τώρα σε διάφορα κουτιά και ντοσιέ. Τα περισσότερα, μου είναι, ας το ομολογήσω, άχρηστα! Πάντα είχα τη συνήθεια, καλή ή κακή δεν έχει σημασία τώρα, να μην πετώ τίποτα, να κρατώ ακόμα και τα [...]
Gabrielle | August 23, 2009
I watch your intense gaze mirroring your emotions,
Feel a sorrow that life cannot always answer our deepest
desires.
Wasted hours seem to flee us when our souls are yearning,
unfulfilled,
But days pass, and new consciousness arrives.
Aloneness can be treasured, not misused.
We are what time has made us,
What is present and past is now.
Something deep in me is casting [...]
Gabrielle | August 23, 2009
Today is a giant before me,
Insurmountable, it seems,
With perils of hunger,
Visions of ingratitude,
Friends become foes,
And even the trees and nature unseen.
Where before they nurtured the soul,
Made each day a recall into splendour,
Of life ever changing.
sofia | August 23, 2009
I saw the Duchess of Alba
at the checkout counter of The Whole Foods
food market on South Street, today.
She was here in Philadelphia,
miles from Madrid, —and Goya,
was bagging her wares.
Mesmerized, I stared straight at her
as she gazed through me as if I were air.
As I peered at her plume-jet-black hair,
I marveled to myself, It IS,
it’s the [...]
Fioroula | August 22, 2009
When the gaze is filled with grey-coloured dawn
And anticipation,
When broad, stone swords pierce the soul
In this foreign land
When the heart, heavy with endless silence
Seeks expectation, my gaze turns
To familiar places, my own,
And strives to anchor itself
Away from the lacunae of December.
It is then that slowly, timidly, the memories take me,
Transporting me to the beaches of my [...]
Panagiotis | August 22, 2009
Η μοναξιά μου έμεινε στο ράφι.
Δεν ευτύχησα να την παντρέψω.
Ούτε την αρραβώνιασα καν.
Συζούμε ακόμη.
Τη γηροκομώ.
Αξιοπρεπής,
όπως πάντα,
τα πολλά λόγια αντιπαθεί.
Στο στομάχι της κάθονται.
Μάταια χτυπά το τηλέφωνο.
Αυτή το κλάμα αναμασά.
Αν τα’χει τετρακόσια;
Βάζω το χέρι μου στην φωτιά.
alasinos | August 21, 2009
Μην αφήνεις το δάκρυ στο πρόσωπο
γιατί μ αυτό μεθάμε τους δήμιους.
Μην αφήνεις από μέσα σου να βγαίνουν
της απόγνωσης τα λόγια
γιατί πάνω σ αυτά ακονίζουν
οι δήμιοι τα μαχαίρια τους.
Μην αφήνεις την πίκρα
να σου σκεπάζει το πρόσωπο
γιατί αυτή είναι η μάσκα
που σκεπάζουν οι δήμιοι
τα πρόσωπα των μελλοθανάτων.
Κρύψε τις πληγές μέσα σου
κι ας πονάνε πιο πολύ
μόνο κρύψε τα [...]
Frederika | August 21, 2009
Let another year
rest on your shoulders
together with all the years past
On cold winter nights
there’s memories to talk about
with yesterday’s music
to beat in your heart
Keep walking your road
Gabrielle | August 20, 2009
It was Sunday. People stood outside the church doors, passively chatting, smiling and generally exuding their clean, well-groomed ordered appearance; too well clothed, for the day shone hot, laying bare the cream brick building and the strip of green grass.
Dominique and Lisbeth searched the faces in the crowd of church goers. Jim was not among [...]
mmorgan | August 20, 2009
Tesserae.
Adamantine Rock.
A Gift.
Freeform fragment from the birth place of Artemis.
My touching a 3000 B.C. surface gives an earth perfumed energy to my soul.
Put next to my cheek the temperature of time gone makes me travel to a sacred land.
In my minds eye, I see a wonderful breathing light.
Did that Macedonian Greek, the last Pharaoh [...]
Frederika | August 18, 2009
Άσε άλλο ένα χρόνο
να καθήσει στους ώμους σου
μαζί με τόσους άλλους που πέρασαν
Έχεις πολλά να πεις
τις κρύες νύχτες του Χειμώνα
με τη μουσική του χτες
στους κτύπους της καρδιάς σου
Συνέχισε τον δρόμο σου
keryniotissa | August 17, 2009
Μη χαθεί χωριό μου η μορφή σου
μέσα σε ποταμούς δακρύων
των αγαπημένων σου ανθρώπων.
Τα γκρίζα φτερά της λήθης
μη σε πάρουν ταξίδι χωρίς γυρισμό
μη γίνεις και συ
κομμάτι ιστορίας χαμένων πατρίδων.
Στροβιλίσματα της σκέψης στο χθές
έγιναν φεγγάρι στης στέρνας το νερό
να παίζει κρυφτό με την ελπίδα.
Άλλαξαν σχήμα τα άστρα
Άλλαξε χρώμα το γεγγάρι
μέσα από τις φλόγες και τα αποκαΐδια
του [...]
erma | August 17, 2009
Point de repère
Στη μητέρα μου
Όταν πηγαίνει στην πηγή
την ακολουθούν τα πουλιά
δεν έχει άλλο σημάδι
να βρει τα σημεία του ο ορίζοντας στην έρημο
αν την βάλουν σημάδι τα σύννεφα
γίνονται μαγικά, εξαφανίζονται
αν την βάλει σημάδι η άμμος
τσαλακώνεται, χτενίζεται
κι ο ουρανός, αυτός δεν είναι
πιστός στα σημάδια του
μα εκείνη την ακολουθούν
τα πουλιά
όταν περπατά
τη μετρούν
τη βρίσκουν
κι ακολουθώ τα πουλιά
που είναι σημάδι [...]
erma | August 17, 2009
Ήθελα να είμαι
το μολύβι
στην άκρη μιας κλωστής
ή το χαρτί
στην άκρη της κλωστής
να μπορώ να βρω τον εαυτό μιας λύτρωσης
και υπέρ χιόνας να λευκανθώ
από κάθε λεκέ
σε μέρες μεγάλης καταιγίδας
μέσα από φωτεινή ακινησία
ή σκοτεινή κίνηση
στην κάμαρα μιας κάμερας
να αιωρούμαι
από ένα εκκρεμές που τρέμει
να μην κάνει λάθος
δεν προφταίνει τις ώρες
απομακρύνθηκα σαφώς
από τις ηχητικές μόνο μορφές
του πρωτότυπου…
χωρίς στήριγμα
θέλω να [...]
Makednos | August 17, 2009
αφιέρωμα στον αγαπητό φίλο
Κώστα Δουρίδα
Σήμερα και πάλι επισκέφτηκα τις ιστοσελίδες σου
παρ’ όλο που μύνησα από καιρό στον εαυτό μου
να σταματήσει, να μη με σπρώχνει πλέον
να τρέχω τόσο παθιασμένα,
να τρέχω τόσο μακριά κι απεγνωσμένα για λίγα δευτερόλεπτα
σ’ εκείνα τα λημέρια πούφτιαξες
και στις σπηλιές που παίζουμε κρυφτούλι με τις σκέψεις σου
τις πιο απίστευτές σου αναρτήσεις.
sofia | August 16, 2009
Mia fora kai enan kero…
Once upon a time, not too long ago,
for four plus centuries,
successions of Ottoman Sultans
reigned down like gloomy clouds,
blocking sunlight from Grecian skies.
Terror filled her once-free air:
her rocks ached, her seas wept, her birds shrilled
her flowers withered, her people suffered—
sofia | August 14, 2009
A remarkable thing about the bodies that we saw was that nearly all of them were
naked. I have been informed that the people were forced to take off their clothes
before they were killed, as the Mohammedans consider the clothes taken from a dead body to be defiled.
—Leslie A. Davis, American Consul General
When we see those [...]
ross | August 14, 2009
photographia
the language of writing with light
photographia is all about the light
the right light
it’s about the correct light!
photographia is about writing
writing with light,
it’s about, the art of capturing the precious light!
it’s all about the patience
the waiting, the passion
it’s about endless hours waiting for the precious light!
alasinos | August 14, 2009
Οι αρχαίοι Έλληνες, όπως είναι γνωστό, θεωρούσαν τον εαυτό τους
μέρος της φύσης, («σάρκα εκ της σαρκός της») δηλαδή μέρος του
συνόλου της δημιουργίας. Μιλούσαν πάντα με σεβασμό και
ευγνωμοσύνη για τη μάνα Γη,«που τους γεννούσε και τους ανέτρεφε
στην αγκαλιά της». Ποτέ δεν έκαναν το λάθος (που κάνουμε σήμερα)
να θεωρούν τη γη, σαν κάτι που τους δόθηκε για [...]
dimitris | August 13, 2009
Ζωή και θάνατος με προσταγές
ασχήμια ξέχειλη το φως
απλόχερα μακελεύεται
κι η καρδιά πίσσα, κατράμι
όπως οι διαχωρισμοί
το ξαναμοίρασμα του κόσμου
με πληγές ασήκωτες
τα κόκκαλα βγαίνουν σεργιάνι
κι οι πλαστικές τροφές
πεθαίνουν το σώμα
λίγο-λίγο
αλλά με σασπένς
λίμνες στερεύουν
ξηρασίες της φύσης
απαισιοδοξίες
σε μαύρες στράτες
πυρωμένα ακόνια
διαφεντεύουν
τη σιγή στα πέρατα
οι λιγοστές βρόχινες στάλες
κατακαίνε παρά ξεδιψούν
το άνυδρο…
Gabrielle | August 13, 2009
As an Australian, my impressions of Greece.
Frederika | August 13, 2009
I saw him again yesterday afternoon when I was riding my bike along the beach. He was sitting on a bench gazing at the horizon, oblivious of what was going on around him. I noticed he had a sad expression on his face.
Steve is tall and skinny with a rugged face and short grey hair. [...]
|
A new column in
Diasporic |
|
Michael
Morgan's |
Login to connect with Others on Diasporic Literature Spot:
Powered by 
Mingle
