Φρειδερίκος ο Β’ – Το θαύμα της οικουμένης

O βασιλιάς δεν πέθανε.

Κάποιος ερημίτης στις πλαγιές της Αίτνας είδε τους  δαίμονες να κουβαλάν τον Φρειδερίκο και να τον ρίχνουν στο πηγάδι της φωτιάς. Την ιδία στιγμή είδε πλήθος πάνοπλους ιππότες να μπαίνουν στη θάλασσα και να χάνονται στα βάθη της. Αυτό σήμαινε πως ο βασιλιάς θα ξαναγυρίσει στο αγαπημένο του βασίλειο.

Η Σίβυλλα το είπε ξεκάθαρα: ζει και δεν ζει(vivit et non vivit). Στη Γερμανία εμφανίστηκε ντυμένος με τα ρούχα φτωχού προσκυνητή. Τον έπιασαν και  σαν αιρετικό τον έκαψαν στην πυρά. Την άλλη μέρα όμως, όταν πήγαν να σκουπίσουν τις κρύες  σταχτες, δεν βρήκαν καθόλου κόκαλα. Βρήκαν μόνο ένα φασόλι.

Ο Φρειδερίκος είναι αθάνατος.

Έχει μαζί του τα δυο δώρα που  είχε στείλει από την μακρινή Ασία ο θρυλικός Prete Gianni,o Βασιλιάς και Ιερέας Ιωαννης: Το δαχτυλίδι που, όταν θέλει ο αυτοκρατορας, τον κάνει αορατο, και τον μανδυα, που δεν μπορεί να τον κάψει καμία φωτιά.

Στην Γερμανία θα  καθίσει και  πάλι στον θρόνο του και οι Γερμανοί, που κάποτε όλος ο κόσμος ήταν δικός τους, θα τσακίσουν τους εχθρούς τους, θα ξαναγίνουν κοσμοκράτορες και το νέο κράτος θα ζήσει χίλια χρόνια.

Ο Φρειδερίκος δεν πέθανε. Κοιμάται κάπου στα έγκατα της γης κι έχει μετανιώσει  για τις αμαρτίες του. Θα ξαναέρθει στην επιφάνεια και ,την ίδια στιγμή ,θα βασιλέψει μαζί του η δικαιοσύνη. Θα παντρέψει φτωχές γυναίκες και νοερά κορίτσια με πλούσιους άντρες. Θα παντρέψει φτωχούς άνδρες και παλικαράκια με πλούσιες γυναίκες. Όσοι ισχυροί έκλεψαν από χήρες και ορφανά θα τιμωρηθούν και θα επιστρέψουν τα κλεμμένα.

Ο αυτοκράτορας δεν είναι νεκρός. Έφυγε μακριά, προσκυνητής σε ξένους τόπους και μόλις επιστρέψει θα καταδιώξει άγρια τους παπάδες και τους καλογήρους, και όσοι ρασοφόροι δεν βρουν τρόπο να κρύψουν τα ξυρισμένα κεφαλιά τους, θα τα σκεπάσουν με κοπριές.

Ο ευγενικός άρχοντας θα εφαρμόζει τον ίδιο νόμο για όλους. Θα υποτάξει για πάντα όλους τους Εβραίους, χωρίς να τους χτυπήσει με τα όπλα, θα γκρεμίσει όλα τα μοναστήρια και θα υποχρεώσει όλες τις καλόγριες να παντρευτούν, γιατί κι αυτές πρέπει να εργάζονται και να προσφέρουν στον καθένα μας κρασί και σιτάρι.

Οι περισσότεροι απ΄ αυτούς ,που δεν πίστευαν ότι ο βασιλιάς απέθανε, ήταν της γης οι κολασμενοι και της πείνας οι σκλάβοι που προσεύχονταν στον αληθινό Θεό ψάλλοντας: «Ιδού γάρ βασιλεύς δίκαιος βασιλεύσει καί  άρχοντες μετά κρίσεως άρξουσι»

Ο πάπας Ιννοκέντιος Δ’, όταν έμαθε στη Λυών ότι ο Φρειδερίκος είναι νεκρός, όχι μόνον το πίστεψε αμέσως, αλλά και την ιδία στιγμή άρχισε να ψάλει με όλη την δύναμη της φωνής του: Πάσα η γη βοά μετ΄ ευφροσύνης ….ηυφράνθη ή καρδία μου, και  ηγαλλιάσατο η γλώσσα μου…»

Και, μιμούμενος τον προηγούμενο ομώνυμο του, κραύγασε με τα χέρια υψωμένα στον ουρανό: Φωνή Κυρίου συντρίβοντος κέδρους,  και συντρίψει Κύριος τάς κέδρους του Λιβάνου…..

Κατέβηκε αμέσως στην Ιταλία κι ετοιμάστηκε να κάνει πραγματικότητα το όνειρο των προκατόχων του και το δικό του, να προσαρτήσει στα παπικά εδάφη το αλλοτινό φέουδο της Εκκλησίας, το Βασίλειο των Δύο Σικελιών.

Οι πόλεις όμως του βορρά, ακόμη κι εκείνες που βρήκαν την ευκαιρία κι επαναστάτησαν εναντίον των αυτοκρατορικών, δεν τον βοηθήσαν.

Κι έτσι ο Ιννοκέντιος, με το στρατηγείο του οχυρωμένο στη Νεαπολη, βρέθηκε να κάνει πόλεμο με τον Μάνφρεντ, και τον φοβερό μονόφθαλμο μαρκήσιο Πελαβιτσίνο.

………………………..

Απόσπασμα από το ένατο χειρόγραφο
και τελευταίο, της Μεσαιωνικής Μυθιστορίας:
« Φρειδερίκος ο Β’ – Το θαύμα της οικουμένης»,
εκδόσεις Σύγχρονοι Ορίζοντες, Θεσσαλονίκη, 2002

 Θόδωρος Ιωαννίδης

......

If you enjoy this site please spread the message.
Αν σας αρέσει η Διασπορική μοιραστείτε την με τους φίλους σας