Καλέ μου φίλε,
Έλα,
κατέβα τα σκαλιά
στη γλάστρα άνθισε κόκκινο το λουλούδι…
Έλα,
για να με πάρεις πάλι μακριά
να μου θυμίσεις κείνες τις ωραίες τις στιγμές
αρχές Οκτώβρη, στου Σκαλοχωριού τα πλάγια
Να σεριανίσουμε μαζί καβάλα στα βουνά
και το μουλάρι να μας πάρει ως την Παναγιά
κάτω από τον ίσκιο του πλάτανου που θα κερνιόμαστε
για να γελάμε σαν θα λείψει η στερνή σταγόνα ούζου στο μπουκάλι.
Έλα,
να γράψουμ’ ιστορία στου Μυριβήλη τη μουριά
κι η κάθε λέξη να ταράζει μοναχά
άσπρα καΐκια αραγμένα μες στο μώλο.
Έλα,
θα μας κερνάει ασταμάτητα
φρέσκια μαρίδα στο τηγάνι η κυρά-Ειρήνη
κι εγώ συνέχεια ρετσίνα θα ζητώ
για να φωνάζεις τα παιδιά ‘ακόμη μια!’
ενώ θα έρχεται το κύμα με μια φούρια
κει στ’ Απμέλια,
κάτω απ’ τον ίσκιο της παλιάς κλιματαριάς.
Έλα,
για να μεθύσουμε μαζί και πάλι
γελώντας για την άσπλαχνη, κι ανάποδη ζωή
στης Λέσβου τις βουνοπλαγιές
να δώσουμε στη σκέψη μας κουράγιο μια ακόμα
και δε βαριέσαι αδερφέ, φίλε μου πιο μεγάλε.
Κι όταν πια φτάσει στον πάτο το μπουκάλι
κι όταν περάσ’ η ώρα ξαφνικά
αντί να σηκωθούμε για να πούμε ένα γεια
να πέσουμε ο ένας μες στου άλλου την αγκάλη
κι ας γίνει ότι γίνει φίλε…
Φίλε, φίλε μου Ανέστη αντίο.
Iάκωβος Γαριβάλδης
Copyright secured by Digiprove © 2010
If you enjoy this site please spread the message. Αν σας αρέσει η Διασπορική μοιραστείτε την με τους φίλους σας
Ανδριάνα Καραμήτρου - ζωγράφος
Ιάκωβε,
Βλέπω πήγες στην μουριά του Μυριβήλη.
Έιναι ενα από τα 7 καλύτερα τραπέζια στην Ελλάδα για ουζάκι.
Σταύρο,
Ο κυρ-Ανέστης αρρώστησε την άλλη μέρα με την καρδιά του και έφυγε από τη γη. Μόνο λίγες ώρες την προηγούμενη έμεινα μαζί του και τον αγάπησα από την πρώτη στιγμή. Ποτέ στο παρελθόν δεν μίλησα μαζί του. Ποτέ δεν θα ξαναμιλήσω μαζί του. Αυτές όμως οι λίγες ώρες ήταν αρκετές για να μου γεμίσουν την ψυχή με αγαλίαση για έναν απλό άνθρωπο. Τον πιο απλό άνθρωπο που ψάχνω σ’ όλα μου τα χρόνια, κι όταν τον βρήκα τον έχασα όπως τον έχασαν και τα συγγενικά του πρόσωπα.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτή μας τη συνάντηση, γι’ αυτές τις στιγμές ζω… Αυτές μόνο τις στιγμές η ψυχή μου απολαμβάνει.
Το ποίημα, ένας μικρός φόρος τιμής και απεριόριστης αγάπης… για κείνο του το χαμόγελο.
Ιάκωβος
Βλέπεις, Ιάκωβε, πως είναι κάποιοι άνθρωποι που με το ελάχιστο δένονται μαζί μας και γι’ αυτό δεν τους ξεχνάμε…
Οι εικόνες σου είναι και δικές μου! Του νησιού μου!
Το σήμερα, είναι αυτό που κατασκεύαζει τη μνήμη αυτή που θα μας συντροφεύει το αύριο αν ποτέ έρθει, διότι πάντοτε είναι σήμερα.
χαιρετώ σε Ιάκωβε!
Γαβριήλ