ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ.
Αντί το φως ο ουρανός κείνη τη μέρα
Μας έστειλε το θάνατο.
Ήταν νωρίς κι απόμειναν
Των κοριτσιών τα όνειρα στη μέση.
Αντί ο Ήλιος των ξυπόλυτων παιδιών
Την παγωμένη μοίρα να ζεστάνει
Τρεμόπαιζε μεθυσμένος απ’ το αίμα χόρευε
Μες του φονιά το αστραφτερό μαχαίρι.
Και άνθρωποι ή δαίμονες
Ουρλιάζοντας μας κυνηγούσαν.
Ότι και να ‘ταν , φωτιές ανάβαν,
Έκαιγαν νόμους, σπίτια ανθρώπους.
Είχαμε αποκάμει
απ’ το μαχαίρι που σέρναμε
πικρό σταυρό στη πλάτη
κι είχαμε μόνο μιας στιγμής ζωή-
το νοιώσαμε!
Μα έπρεπε ακόμα να παλέψουμε
Με όλα τα τέρατα της γης.
Ναι! έπρεπε ακόμα να παλέψουμε
Με όλα τα τέρατα της γης.
Και τα βουνά ανέμελα, σφύριζαν στο βοριά.
Μια στιγμή κάτω από το βάρος τους
Συλλογιστήκαμε και στοχαστήκαμε
Πόσο μας βάραινε
Του Έλληνα η μοίρα, η κληρονομιά.
ΚΥΠΡΟΣ 1974
Μιχάλης Παής
Copyright secured by Digiprove © 2010
Παρόμοια (Related posts):







Ανδριάνα Καραμήτρου - ζωγράφος