Αυτόχειρες
Posted By spyros on November 12, 2009
Ξεμπλέκω
με τα χέρια μου
την καταχνιά από το πρόσωπό μου
και γέμισε το σώμα μου αίμα
από τις πηχτές ανάσες
των πόλεων
Πέφτω ανάσκελα στη γη
κι ακούω το παράπονο τής
μολυσμένης μήτρας της από
τα χέρια των παιδιών της
Κι όπως κοιτάζω τον ουρανό
βλέπω καλικάτζαρους
να τρυπάνε με αιχμηρά δόρατα
το σώμα του κρεμασμένου ήλιου
Και πέρα κει στην Ανατολή
ένα άλογο έσπασε με τις οπλές του
τις σανίδες τού
φλεγόμενου σταύλου και
όρμησε στο λυκόφως.
Σπύρος Β. Δαρσινός
Τενεσί Η.Π.Α.
Copyright secured by Digiprove © 2009
Σπύρο, όταν διάβασα το (Πέφτω ανάσκελα στη γη κι ακούω το παράπονο της…)
Κατάλαβα ότι το ποιήμα είναι δικό σου, ξέρεις έχεις κάποιο δικό σου τρόπο ώστε να συνδέεις τον εαυτόν σου πάντα με τον αγώνα επιβίωσης σα να είσαι το “ινί” που ξεσκάφτει τα σωθικά της γής.
Πολύ ωραίο!!
Γαβριήλ