Ξεμπλέκω
με τα χέρια μου
την καταχνιά από το πρόσωπό μου
και γέμισε το σώμα μου αίμα
από τις πηχτές ανάσες
των πόλεων
Πέφτω ανάσκελα στη γη
κι ακούω το παράπονο τής
μολυσμένης μήτρας της από
τα χέρια των παιδιών της
Κι όπως κοιτάζω τον ουρανό
βλέπω καλικάτζαρους
να τρυπάνε με αιχμηρά δόρατα
το σώμα του κρεμασμένου ήλιου
Και πέρα κει στην Ανατολή
ένα άλογο έσπασε με τις οπλές του
τις σανίδες τού
φλεγόμενου σταύλου και
όρμησε στο λυκόφως.
Σπύρος Β. Δαρσινός
Τενεσί Η.Π.Α.
Copyright secured by Digiprove © 2009
Παρόμοια (Related posts):
Ανδριάνα Καραμήτρου - ζωγράφος
Σπύρο, όταν διάβασα το (Πέφτω ανάσκελα στη γη κι ακούω το παράπονο της…)
Κατάλαβα ότι το ποιήμα είναι δικό σου, ξέρεις έχεις κάποιο δικό σου τρόπο ώστε να συνδέεις τον εαυτόν σου πάντα με τον αγώνα επιβίωσης σα να είσαι το “ινί” που ξεσκάφτει τα σωθικά της γής.
Πολύ ωραίο!!
Γαβριήλ